Leesvaardigheid en Studievaardigheden

Jullie gaan scholierenverkiezingen organiseren voor de leerlingen van CSW Van de Perre. De activiteiten die jullie hiervoor ontplooien zijn onderdeel van een project van de vakken Nederlands en maatschappijleer.

Bij maatschappijleer kom je alles te weten over hoe politiek werkt en bij Nederlands ga je praktisch met die kennis aan de slag. We gebruiken daarbij de site www.scholierenverkiezingen.nl. Hierop vind je veel informatie over politiek, zowel landelijke, provinciale als gemeentepolitiek. Je kunt er je politieke kennis toetsen en informatieve filmpjes bekijken. Daarnaast is er een stappenplan om tot een ware verkiezingscampagne te komen. Een hele uitdaging dus, want de hele school gaat merken waarmee jullie bezig zijn. Er worden namelijk verkiezingsposters en -flyers gemaakt, jullie gaan in de klassen vertellen waar jullie eigen partij voor staat en er wordt een debat georganiseerd.

Op de websites van alle politieke partijen vind je hun standpunten wat betreft de belangrijke onderwerpen. Bestudeer de programma's om te weten te komen hoe de verschillende politieke partijen denken over de belangrijkste politieke issues; Waar zitten overeenkomsten tussen partijen en waarin verschillen ze van mening? Om een goed beeld te krijgen van waar de verschillende partijen voor staan, ga je een bondig overzicht maken van de standpunten per onderwerp per partij. Hierop kunnen jullie de standpunten van jullie eigen partij baseren, want de politieke richting moet natuurlijk wel duidelijk zichtbaar zijn in jullie voorgenomen beleid.

1) Nederland heeft nog een lange weg te gaan om te voldoen aan de duurzame-ontwikkelingsdoelen die vorig jaar september door de Verenigde Naties zijn vastgesteld. Vooral op het gebied van klimaatverandering en hernieuwbare energie blijft Nederland achter bij andere Europese landen. Ook is de economische en sociale ongelijkheid in Nederland relatief groot. Dat blijkt uit een eerste meting van de duurzaamheidsdoelen die deze vrijdagochtend door het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) is gepubliceerd.

2)De duurzame-ontwikkelingsdoelen, meestal op zijn Engels afgekort als SDG’s, zijn een vervolg op de millenniumdoelen die de VN zichzelf begin deze eeuw stelden om voor 2015 te bereiken. Die acht doelen – waaronder halvering van het aantal mensen met honger, basisonderwijs voor alle kinderen en kindersterfte met tweederde terugdringen – waren gericht op ontwikkelingslanden en op het overhevelen van geld van ‘noord naar zuid’. De meeste doelen zijn bijna gehaald en sommige zelfs overtroffen. De nieuwe doelen gelden voor alle 193 landen die ervoor hebben getekend. Ze moeten in 2030 zijn bereikt.

3) Het CBS concludeert dat het algemene beeld voor Nederland positief is. Het bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking is hoog, er bestaat veel vertrouwen in de instituties, het principe van levenslang leren werkt, Nederlanders worden weinig geconfronteerd met corruptie. Ook is de toegang tot de zorg goed en zijn Nederlanders in vergelijking met andere Europeanen relatief tevreden met hun leven.

4) Het grootste probleem heeft Nederland met zijn energievoorziening. Op het gebied van duurzame energie staat het land bijna onderaan in Europa (net boven Malta en Luxemburg), en de uitstoot van broeikasgassen per hoofd van de bevolking behoort tot de hoogste van Europa, na die van Luxemburg, Estland en Ierland. De luchtvervuiling is vrij hoog en Nederland produceert relatief veel afval, dat lang niet allemaal wordt hergebruikt. De biodiversiteit staat onder druk en de bodem bevat een groot overschot aan stikstof.

5) Opmerkelijk is dat de gezonde levensverwachting van vrouwen in Nederland achterblijft bij andere Europese landen. Nederlandse vrouwen hebben minder ‘gezonde jaren’ (ruim 63) dan mannen (bijna 65). En tussen 2000 en 2015 is dit aantal voor vrouwen met slechts twee jaar gegroeid en voor mannen met drie jaar. Eerder noemde het CBS roken als belangrijkste oorzaak.

Het lastige van de duurzame-ontwikkelingsdoelen is dat het er zo veel zijn – maar liefst zeventien, opgesplitst in bijna tweehonderd subdoelen – en dat ze zo verschillend zijn. „Het is het hele leven dat in deze cijfers aan je voorbij trekt”, zei Hugo von Meijenfeldt, die de SDG’s voor Nederland coördineert, bij de presentatie van het CBS-rapport.

6) Volgens Von Meijenfeldt is dat bijna onvermijdelijk, omdat alles met alles samenhangt. „Je kunt het ene probleem niet oplossen zonder naar het andere te kijken.” Soms zijn de SDG’s onderling tegenstrijdig, zo is biologische landbouw misschien beter voor het milieu, maar niet per se voor de hoeveelheid voedsel die nodig is om honger te bestrijden.

7) Landen hebben een inspanningsverplichting om de SDGs te halen. „Ze zijn vrijwillig”, aldus Von Meijenfeldt. „Maar Nederland heeft gezegd: dit gaan we halen. Daarmee staan we aan de vooravond van een grote transitie. Het beeld is dat we wat zijn weggezakt. Ons antwoord zal ingrijpend zijn. En daarbij zal het bedrijfsleven een grote rol spelen.”

8) De vergroening van de energievoorziening is volgens Von Meijenfeldt een van de grootste uitdagingen. „Op het gebied van energiebeleid zetten we nu alles op alles om de doelen van 2020-2023 te halen, maar we praten hier over 2030. Dan moet die grafiek echt steil omhoog.”

2de plaats – Nederland behoort tot de landen die veel invoeren uit de armste landen. De carbon footprint van de consumptie als gevolg daarvan is groot ( plaats 22 ).

3de plaats – Nederlanders hebben relatief veel vertrouwen in de instituties.

4de plaats – Participatie in (in)formeel onderwijs en opleiding is hoog.

13de plaats – Het aantal vrouwen in leidinggevende functies is niet groot.

18de plaats – Inkomensongelijkheid tussen mannen en vrouwen is relatief groot.

26ste plaats – Nederland haalt een zeer klein deel van zijn energie uit duurzame bronnen. De uitstoot van broeikasgassen per hoofd van de bevolking is groot ( plaats 25 ).

27ste plaats – Nederlanders verspilden in 2012 gemiddeld 677 kilo voedsel.

Leestekst (2) CSW KIEST

Hoe paternalistisch, dat adoptieverbod

Als adoptieouders doe je het beste voor één individueel kind. Er kleven bezwaren aan, zeker, maar verbied interlandelijke adoptie niet, schrijft Hille Takken.

1) Nederland zou interlandelijke adoptie moeten verbieden, zo adviseert de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming onze regering. Kinderen zouden beter lokaal in een pleeggezin kunnen worden opgenomen. Als de wereld toch eens zo makkelijk was!

2) „Het advies aan de regering trekt een dikke streep door onze morele superioriteit”, schrijft Dido Michielsen in NRC (3/11). En twitteraars gingen ermee aan de haal. Maar adoptie is niet moreel superieur of inferieur. Het is hooguit moreel te rechtvaardigen als je een kind een goede jeugd kunt geven. Het zou wel erg naar zijn als de overheid adoptie gaat zien als iets dat niet had gemoeten, iets dat verboden moet worden.

3) Overigens stond eigenbelang voorop toen wij een kind uit de Verenigde Staten adopteerden. Na vijf miskramen wilden we graag voor een levend kind zorgen. We hadden bezwaar tegen de tijdelijkheid van pleegzorg en gingen dus voor adoptie – en Nederlandse adopties waren tamelijk zeldzaam.

4) Adoptie is bitterzoet, zo leerden wij van de directeur van ons adoptiebureau. Het is nooit een mooi ontroerend verhaal zonder pijn. Alleen al het feit dat niet alle kinderen kunnen opgroeien in het geboortegezin is zo bitter dat wij nooit voor adoptie hadden gekozen als we niet bedacht hadden dat juist een afgestaan kind een stabiel en liefdevol gezin nodig heeft.

5) Adoptie gaat soms gepaard met problemen rond hechting en identiteit. Toch is adoptie een uitkomst voor kinderen die niet bij hun biologische ouders kunnen opgroeien. Het probleem is niet hun adoptie, maar het afgestaan-zijn. En kinderen die worden afgestaan, zullen er altijd zijn.

6) In de verplichte adoptiecursus leerden wij wat echt in het belang van een kind is, aan de hand van het internationaal gerenommeerde werk van adoptiedeskundige David Brodzinsky. Deze wetenschapper trekt glasheldere conclusies uit metaonderzoek: kinderen zijn het meest gebaat bij een stabiele gezinssituatie. Ja, er kleven bezwaren aan adoptie, als het gaat om hechting en identiteit, zeker als ouders en kinderen een totaal andere huidskleur hebben en op een andere wereldhelft wonen. Maar die nadelen wegen niet op tegen het voordeel van een stabiele en dus definitieve plaatsing van een kind in een liefdevol nest.

7) Langdurige, lokale pleegzorg is een redelijk alternatief voor interlandelijke adoptie. Ware het niet dat pleegzorg in veel landen niet goed is geregeld. Sommige arme Amerikanen worden pleegouders omdat ze dan een toelage krijgen van de staat, zonder dat ze in staat zijn goed voor de kinderen te zorgen. Veel pleegkinderen worden in steeds weer andere gezinnen geplaatst. Ook in Nederland is dat het lot dat veel pleegkinderen wacht. Als het al lukt om ze in een pleeggezin te plaatsen, want er is een groot tekort aan pleegouders. Een recente wetswijziging heeft de positie van pleegouders sterk verbeterd, maar nog altijd is pleegzorg een tijdelijke maatregel. „Het doel is om kinderen terug te plaatsen bij de ouders”, staat nog altijd te lezen op pleegzorg.nl.

8) Amerikanen zien adoptie als het beste wat een kind kan overkomen als de ouders er niet voor kunnen zorgen. Adoptie is een mooie kans op een beter leven. Adoptie is definitief en hoeft contact met de geboorteouders niet in de weg te staan. Amerikaanse geboortemoeders zoeken zelf een adoptiegezin uit voor het kind.

9) De adoptiemarkt is te ‘vraaggestuurd’, stelt de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming. Doordat er vermeend rijke Nederlanders te vinden zijn die een kind willen en kunnen adopteren, zouden arme ouders vaker een kind afstaan. Om andere landen te wijzen op deze onverantwoordelijke manier van doen, moet adoptie stoppen. Dat is eigenlijk de kern van het verhaal. Hoe paternalistisch.

10) Landen die het mogelijk maken dat afgestane kinderen internationaal geadopteerd worden, gaan niet ineens hun pleegzorg veel beter regelen omdat Nederland interlandelijke adoptie verbiedt. Geld en expertise helpen niet per se om lokaal meer en betere pleegzorg mogelijk te maken.

11) Meer geld betekent eerder: meer kindertehuizen, waar leidsters elkaar afwisselen en een goede hechting haast onmogelijk is. Niet zelden komen die weeshuizen tot stand met geld van internationale donoren. Vrachtladingen Nederlandse vrijwilligers die goed willen doen, komen zich er verlekkeren aan de schattige snoetjes, om na enkele weken of maanden toch weer verder te reizen.

12) Adoptie is geen ontwikkelingshulp. Als adoptieouders doe je het beste voor één individueel kind. Er kleven bezwaren aan, zeer zeker. Ook al omdat een kind als vanzelfsprekend bij zijn ouders wil horen en niet graag meemaakt dat vreemden onbeschaamd vragen naar de verklaring voor het verschil in huidskleur. Ook het risico op corruptie en kinderhandel is een bezwaar. Maar dat wordt eerder groter als je interlandelijke adoptie verbiedt, omdat het dan volledig buiten het zicht van de overheid plaatsvindt.