## Stap 4: Onderhandelen

Sinds 2009 gaan de verschillende landen elk jaar opnieuw met elkaar in gesprek over het VN-Klimaatverdrag. Dit jaarlijkse gesprek tussen de landen wordt een klimaatconferentie genoemd.
De conferentie vindt steeds in een andere stad plaats. Tijdens de klimaatconferentie wordt besproken of de landen de gemaakte afspraken nakomen en welke nieuwe afspraken er gemaakt moeten worden. Dit zijn de klimaatonderhandelingen.
Het maken van deze nieuwe afspraken is moeilijk, omdat zoveel mogelijk landen het er mee eens moeten zijn.
Bekijk hier een aantal klimaatconferenties en de afspraken die er zijn gemaakt.
Klimaatconferentie 2009 - Kopenhagen
In 2009 waren de klimaatonderhandelingen in Kopenhagen. Ditmaal moest er bepaald worden welke reductiedoelstellingen de landen zouden gaan krijgen voor de periode ná 2012. In 2012 liep het Protocol van Kyoto namelijk af. De klimaatonderhandelingen verliepen echter zeer moeizaam.
De belangrijkste punten in het akkoord waren:

- Oprichting van een Green Climate Fund voor arme landen die getroffen zijn door de klimaatverandering. Bedoeling is om in 2020 een bedrag van 100 miljard dollar gespaard en beschikbaar te hebben in dit fonds, dat voorziet in klimaatsteun aan ontwikkelingslanden.
- De opwarming van de aarde moet met twee graden Celsius worden beperkt.

Het akkoord was geen bindend klimaatverdrag. Geen van de oorspronkelijke doelstellingen werden behaald.
Er werd slechts een gedeeltelijk akkoord bereikt. Niet alle landen erkenden echter het gesloten akkoord.

Klimaatconferentie 2015 - Parijs
Op de klimaatconferentie in Parijs in december 2015 stemden 195 landen in met het allereerste actieplan ter wereld om de klimaatverandering aan te pakken door de opwarming van de aarde ‘ver onder de twee graden Celsius’ te houden. Het Klimaatakkoord van Parijs is een feit: bijna 200 landen zijn het eens geworden over een reeks klimaatmaatregelen. Dit kan gezien worden als een historische prestatie, maar het is slechts een begin: nu moet elk land de daad bij het woord voegen.
Wat is er afgesproken?

- Opwarming
  Een beperking van de opwarming van de aarde tot ‘ruim onder de 2 graden’. Gestreefd moet worden naar 1,5 graad. Dat laatste was vooral een wens van een aantal eilandstaten; die vrezen dat ze letterlijk onder water komen te staan als de aarde te veel opwarmt.
- Uitstoot
  Er moet snel een einde komen aan de stijging van de uitstoot van broeikasgassen. De partijen zijn zich ervan bewust dat het voor arme landen langer duurt dan voor rijkere om snel de piek in hun uitstoot te bereiken, omdat in een aantal landen de economie net op gang komt. Dat kan voor sommige landen betekenen dat ze later beginnen met de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen. Landen moeten doen wat in hun vermogen ligt. Maar halverwege deze eeuw moet de uitstoot van de broeikasgassen in balans zijn met wat de aarde kan opnemen aan deze gassen.
- Evaluatie
  Het klimaatbeleid van alle landen die deelnemen aan de conferentie wordt elke vijf jaar geëvalueerd. Ieder land moet steeds beter worden. De ambities mogen niet meer naar beneden worden bijgesteld, ze moeten juist telkens worden aangescherpt. De eerste wereldwijde evaluatie vond plaats in 2023 in Dubai.
- Emissie
  Landen kunnen hun reducties in andere landen realiseren en in emissies handelen.
- Bijdrage
  Voor de klimaatconferentie van 2020 moeten de partijen het doel stellen elk jaar minstens 100 miljard dollar (91 miljard euro) ter beschikking te stellen voor armere landen, die moeite hebben om het streven van de klimaattop bij te benen. De bijdrage hieraan door ontwikkelingslanden is vrijwillig.

Geldigverklaring
Het verdrag treedt officieel in werking als 55 landen het geldig hebben verklaard. Die moeten samen ook verantwoordelijk zijn voor minimaal 55% van de mondiale uitstoot.
Bekijk de video over dit belangrijke Akkoord.

Klimaatconferentie 2016 - Quatar
Landen die in 2016 meededen aan de VN-klimaatconferentie in Qatar, hebben een minimaal akkoord bereikt.
Afgesproken is het Kyoto Protocol over CO2-uitstoot, dat dit jaar afloopt, tot 2020 te verlengen.
Nieuwe afspraken over de uitstoot en maatregelen tegen de opwarming van de aarde werden helaas niet gemaakt.

Lang niet alle geïndustrialiseerde landen conformeren zich aan het Kyoto II, zoals ook veel staten niet aan het eerste protocol deelnamen. Behalve de 27 staten van de EU zijn er nog ongeveer 10 landen die meedoen. Grote staten (en vervuilers) als Verenigde Staten, Rusland, Japan en Canada blijven buiten het protocol. De landen die zich wel conformeren zijn goed voor ongeveer 15% van de wereldwijde uitstoot.
Op 1 juni 2017 trokken de Verenigde Staten zich terug uit het klimaatakkoord van Parijs.

Klimaatconferentie 2018 - Polen
Bijna 200 landen hebben op de Poolse klimaattop een akkoord bereikt over de manier waarop ze de afspraken van de conferentie in Parijs (2015) gaan nakomen.
De deelnemende landen hebben een reeks maatregelen afgesproken waarmee ze hopen te voldoen aan de Parijs-doelen, zoals het beperken van de temperatuurstijging tot maximaal 2 graden ten opzichte van het pre-industriële tijdperk. Het streven is minder dan 1,5 graad.

De landen hebben geprobeerd te omschrijven hoe die afspraken kunnen worden uitgevoerd, onder meer door het terugdringen van de uitstoot van kooldioxide en het helpen van arme landen bij het opvangen van de gevolgen van klimaatverandering. De onderhandelingen verliepen niet al te soepel op deze conferentie, er werd met moeite tot een akkoord gekomen.
Klimaatconferentie 2019 - Chili
De volgende VN-klimaatconferentie vindt eind 2019 plaats in Chili.
Om deze en volgende klimaatconferenties te volgen, kun je het actuele nieuws volgen.
Je kunt ook regelmatig een kijkje nemen op de site van Europa.nu