## 2. Vincent

Vincent Verwimp uit Berlaar maakt zich op om in 2015 definitief van geslacht te veranderen. "Ik ben geboren als vrouw, maar in oktober ga ik onder het mes." Hij was doodsbang om het aan zijn ouders te vertellen, maar die reageerden met veel begrip. Vincent wil met zijn positieve verhaal alle transgenders steunen omdat die nog te vaak op tegenstand stoten.
Vincent Verwimp (25) uit Berlaar las het nieuws over de zeventienjarige Leelah Alcorn uit de Amerikaanse staat Ohio. Zij was geboren als John Alcorn en beroofde zich van het leven op 27 december. Leelah kon bij haar diepgelovige, christelijke ouders, allerminst rekenen op begrip voor haar beslissing om voortaan als meisje door het leven te gaan. "Dit nieuws ging de wereld rond en weer was bewezen dat transgenders vaak niet begrepen worden. Ik zelf ben transgender en daarom wil ik reageren met mijn eigen positief verhaal."
"Ik was nog maar vijf jaar en vroeg aan mijn mama om mijn haar af te scheren en zij deed dat. Kleedjes dragen wilde ik niet. Ik droeg altijd jeans. Toen ik een jaar of negen was zei mama: ik zou er niet van schrikken dat jij ooit met een meisje naar huis komt. Willen wij naar het ziekenhuis rijden om er een piemeltje aan te zetten? Mama zei dat om te lachen maar ik reageerde van, 'ja laten we dat meteen doen'. Op school waren er geen problemen, maar iedereen zag gewoon aan mij dat ik lesbisch was. Vanaf mijn twaalf jaar voelde ik mij echt slecht. Ik kreeg borsten en menstrueerde, dingen die ik vreselijk vond. Als we op vakantie gingen moest ik een bikini dragen, nog erger...
Op zekere dag leerde ik een jongen kennen die mij vertelde dat hij van geslacht veranderd was. Ik was meteen jaloers, maar het betekende tegelijk een lichtpunt. Met zijn hulp heb ik een afspraak met de huisdokter gemaakt en daarna met het Universitair Ziekenhuis (UZ) in Gent. De enige plek in België waar ze je 'ombouwen'", vervolgt Vincent. Vincent raapte al zijn moed bijeen en vertelde alles aan zijn moeder. "Ik wou haar zeker niet teleurstellen en ik was bang en droevig omdat ik niet invulde wat mijn ouders van mij hadden verwacht. Mama moest wel even slikken, maar wat er toen gebeurde had ik niet durven dromen. Ze wou alleen dat ik gelukkig zou zijn."
Om het nieuwe leven van haar dochter als zoon een plaats te geven, organiseerde Vincents moeder vorig jaar een groot feest. "We hielden op 9 augustus een groot feest voor 140 vrienden en familieleden. Daar legde ik uit dat ik niet gelukkig was en dat ik van nu af als man door het leven ga. Dat was zeer emotioneel en het viel me heel zwaar. De 140 aanwezigen begonnen allemaal te applaudisseren."
"Vanaf die dag moest iedereen mij Vincent noemen. Er waren geboortekaartjes met mijn nieuwe naam. Mama bakte tweehonderd cupcakes, blauw van binnen en roze van buiten. Sinds die dag is er een zware last van mijn schouders gevallen en ben ik veel gelukkiger. Ik heb zelfs een vriendin", vertelt Vincent.
Er staan Vincent nog zware operaties te wachten. "Helaas is de wachttijd vrij lang. Ik kan mij pas laten opereren op 16 oktober. Mijn borsten worden geamputeerd en de artsen halen mijn baarmoeder en eierstokken weg. Voor mij is dit een groot cadeau. In afwachting neem ik mannelijke hormonen en ik krijg al een beetje een snor. Mijn papieren voor de naamsverandering zijn in orde voor Justitie." Vincent neemt het uitdrukkelijk op voor andere transgenders. "Ik wil niet dat transgenders negatief in het nieuws blijven komen. Ik wil dat alle mensen die voor dezelfde hindernis staan, beseffen dat het ook goed kan gaan. Mijn verhaal is daar het bewijs van. Wie ik ook ben, wat ik ook doe, mijn ouders zien mij nog altijd graag. En ik die dacht dat ik ze zou teleurstellen."