## Bioloog John Pearse

John Pearse en Don Wobber, biologen: "Een van de echt boeiende dingen over stekelhuidigen is dat ze niet lijken te verouderen. Ze kunnen eeuwig leven. Het enige dat een zeester doodt is lichamelijk letsel of ziekte. Sommige zeesterren kunnen hun hele lichaam regenereren vanuit een deel van een arm. Hoe doen ze dat?

John Pearse, Don Wobber, biologen: Gedrag van zeesterren 08:46

Video: Bioloog John Pearse bestudeerde zeesterren in de getijdenzone voor een lange tijd en dacht dat ze geen sociale interacties hadden met elkaar. Toen ontmoette hij de ervaren duiker Don Wobber die een passie voor zeesterren heeft. Hij was nieuwsgierig naar de poses die zeesterren aannamen in zijn video's. Met behulp van een time-lapse camera vond Wobber zijn antwoord: zeesterren hebben interactie met elkaar. Wobber deelde zijn video met Pearse die verbaasd was over het complexe sociale gedrag.

---

Bioloog John Pearse bestudeert al veertig jaar stekelhuidigen langs de ruige kust van Noord-Californië. Hij geloofde lange tijd dat stekelhuidigen tot elementair gedrag in staat waren, maar hij dacht niet dat ze in staat waren tot complexe sociale interacties. Ze bezitten niet de schijnbaar noodzakelijke 'hardware', zoals een brein.
Maar na het zien van de time-lapse films van zeesterrenonderwaterfotograaf Don Wobber, veranderde Pearse van gedachte. Wobber's films toonden zeesterren die met elkaar worstelden om hun voedselvoorziening op de oceaanbodem te domineren. Deze dieren waren zeker in staat tot het leiden van actieve levens.
Later gebruikten filmmakers een piepkleine camera ingebed in de schelp van een mossel om aan te tonen hoe een zeester een kleine opening in een mosselschelp kan benutten om zijn maag naar binnen te duwen. Daar kan de maag de mossel binnen in zijn eigen schelp verteren.

Over John Pearse's carrière

John Pearse, Ph.D. is emeritus hoogleraar biologie aan de Universiteit van Californië, Santa Cruz, California (UCSC). Hij ging met pensioen van het UCSC in 1994 en bleef schrijven en onderzoek en wetenschap gerelateerde activiteiten uitvoeren op het Joseph M. Lange Marine Laboratory van het Institute of Marine Sciences tot 2003 toen hij verhuisde naar Pacific Grove, in de buurt van het Hopkins Marine Station Stanford University, waar hij zijn doctoraat in 1964 voltooide. Pearse, zijn vrouw Vicki, en zijn schoonouders Ralph en Mildred Buchsbaum, herzagen de Buchsbaum 'Animals Without Backbones" en breidden het uit tot een groter volume, "Living Invertebrates", die werd gepubliceerd in 1987. "Living Invertebrates" bleek een bron van onschatbare waarde tijdens het filmen van "The Shape of Life" serie.

Pearse's onderzoek richtte zich op de reproductieve ecologie en fotoperiodisme van zeedieren, in Antarctica, de tropen en de centrale kust van Californië. Hij onderzoekt nog steeds de rijke en gevarieerde getijdengebieden in centraal Californië. En hij ontwikkelde LiMPETs, een wetenschappelijk burgerprogramma, om het intergetijdengebied met middelbare scholieren te monitoren (zie: limpetsmonitoring.org). Na zijn pensionering was Pearse voorzitter van de California Academy of Sciences, de Western Society of Naturalists en de Society of Integrative and Comparative Biology, organisaties die zich vooral bezig houden met het bevorderen van studentencarrières in organismale biologie en natuurlijke historie.

Over Don Wobber's carrière

De overleden Don Wobber, M.Sc. (1927-2014) was altijd al geïnteresseerd in de zee. Als jongeman beklom hij de rotskusten en verkende hij de getijdepoelen langs de noordelijke kust van Californië, zich overgevend aan het duiken tijdens elke kans die hij kreeg. Wobber's passie voor de zee was zowel van artistieke als academische aard. Al meer dan vijftig jaar duikte hij naar jade, waaruit hij zijn sculpturen creëerde. Hij deed aan onderwaterfotografie vanaf de jaren 1950, toen hij een jade steen ruilde voor een onderwaterbehuizing, die hij ombouwde om zijn 35 mm Leica M-3 in te passen.

Wobber's biologiecarrière begon in 1968, toen hij zijn aandeel van de familiedrukkerij verkocht en terugging naar de universiteit om mariene biologie te studeren. Hij behaalde een Master's degree aan de San Francisco State University. Wobber's masterthesis, "Agonisme in Asteroids", werd gepubliceerd in het Biological Bulletin in 1975 en opende de deur naar toekomstige studies van sociaal gedrag van stekelhuidigen. Datzelfde jaar ging Wobber op lange reizen naar de Rode Zee, het Great Barrier Reef, Nieuw-Zeeland en Samoa. Op elke locatie zag hij hetzelfde type intraspecifieke zeester "worstel"gedrag dat hij in zijn thuiswateren in Monterey, Californië ook al had gefotografeerd.

Carrière vraag en antwoord
- Hoe heeft u uw huidige beroep gekozen?

Ik kan me niet herinneren dat ik mijn beroep op een bewuste manier heb gekozen. Echter, ik heb veel van mijn jeugd in de bossen en beken rond Washington DC doorgebracht en in de woestijnen en bergen rond Tucson, Arizona, en deze jeugdervaringen hebben geleid tot mijn liefde voor de natuur. Gedurende die tijd had ik een menagerie van dieren in kooien en los in onze huizen - insecten, spinnen, vissen, reptielen, vogels, kleine zoogdieren (mijn ouders waren zeer positief over mijn interesses).
Ik bracht ook veel tijd door in het Smithsonian's Natural History Museum en andere musea, dierentuinen en botanische tuinen in de omgeving van Washington DC en werkte terwijl ik op de middelbare school zat in het Arizona-Sonora Desert Museum in Tucson, Arizona. Mijn eerste jaar op de universiteit was aan de Amerikaanse Universiteit in Caïro, Egypte, waar ik het mariene leven in de Middellandse Zee en de Rode Zee ontdekte (mijn vader werkte toen bij het US AID programma). De rest van mijn studententijd was aan de Universiteit van Chicago (mijn vader's alma mater), waar ik droomde van zeedieren. Mijn afstudeerwerk aan de Stanford University stelde mij in staat om die dromen te volgen en leidde me naar een carrière in de academische wereld.

- Wat zou u studenten aanraden die een soortgelijke carrière nastreven?
Volg je passies; zoek naar patronen in de natuur en vraag je zelf af waarom; leer alles wat je kunt en daag je docenten uit (zij waarderen dat ook).

- Wat vind u het mooiste aan uw beroep?
Werken met fascinerende organsimen op mooie plekken over de hele wereld en omringd zijn door intelligente, uitdagende jonge mensen tijdens mijn carrière.

- Welke websites en bronnen zou u aanbevelen voor kijkers die geïnteresseerd zijn in uw werk, dat werd vertoond in de Shape of Life-serie?
Voor stekelhuidigen:
The Echinoderm Newsletter

Meer algemene websites:
Limpets Long-term Monitoring Program and Experiential Training for Students
Monterey Bay National Marine Sanctuary
Monterey Bay Aquarium
Seymour Marine Discovery Center
Partnership for Interdisciplinary Studies of Coastal Oceans
Ocean Link
Project Oceanography

Bronnen:
Ralph Buchsbaun, Mildred Buchsbaum, John Pearse, and Vicki Pearse. Animals Without Backbones, Third Edition. University of Chicago Press, 1987.