## London-Vanderwaalskracht

De London-VanderWaalskracht is een zwakke kracht, die altijd werkzaam is tussen atomen en moleculen.
Bij apolaire moleculen is dit de enige onderlinge bindingskracht die optreedt. De grootte van deze kracht is ongeveer evenredig met het totaal aantal elektronen in een molecuul. Moleculen met meer elektronen hebben in de regel ook een grotere massa en een grotere omvang (groter interactie-oppervlak). In het algemeen zal tussen moleculen met een grotere massa dus een sterkere London-VanderWaalsbinding optreden.
De London-VanderWaalskracht werkt over zeer korte afstand.
Op een afstand van één molecuuldiameter is deze kracht al nauwelijks meer merkbaar: de moleculen moeten elkaar vrijwel raken voordat van onderlinge aantrekking sprake is.
Bij dezelfde molecuulmassa is daardoor de wisselwerking tussen langwerpige moleculen groter dan die tussen bolvormige moleculen (langwerpige moleculen hebben een groter contactoppervlak dan bolvormige moleculen).
Dit komt bijvoorbeeld tot uiting in het verschil in kookpunt van pentaan en dimethylpropaan. Het meest bolvormige molecuul is de stof met het laagste kookpunt.
Zie ook 'Smeltpunt en kookpunt' in de paragraaf 'Molecuulbouw en stofeigenschappen'.

Effect van de molecuulvorm
Links: Pentaan, C5H12, M = 72, kookpunt 309 K
Rechts: 2,2-dimethylpropaan, C5H12, M = 72, kookpunt 283 K
Bron: McMurry & Fay, Chemistry