## Nederland bezet

Nederland wilde net als in de Eerste Wereldoorlog neutraal blijven, maar dit mislukte. Op 10 mei 1940 trok het Duitse leger de Nederlandse grens over. Om Nederland tot overgave te dwingen werd Rotterdam op 14 mei 1940 gebombardeerd. De strijd tussen het Duitse leger en het kleine Nederlandse leger duurde vier dagen.

Koningin Wilhelmina en de regering vluchten naar Londen. In het begin van de oorlog ging het leven van menig Nederlander door, er was oorlog maar dit uitte zich nog niet extreem in het dagelijks leven. Vanaf 1941 werd het leven in Nederland anders. Het werd de Joodse mensen steeds moeilijker gemaakt. Vanaf nu moest elke Jood een Jodenster dragen en werden verschillende openbare ruimten voor hen verboden.

In Nederland werden veel Joden opgepakt ondanks het verzet van de bevolking. Denk bijvoorbeeld aan de Februaristaking. Deze duurde twee dagen; het was de eerste en tevens het enige massale protest in Nederland tegen het wegvoeren van de joden. Iedereen werd opgeroepen het werk neer te leggen als protest tegen de razzia. Deze staking begon met een staking van de trambestuurders, uiteindelijk gevolgd door meerdere instanties.

Veel Joden werden in Nederland opgepakt, omdat de ambtenarij goed georganiseerd was. Alle gegevens waren zo te vinden. Nederland had geen grotten of bossen om je in te verbergen. Ook speelde het mee dat het verzet in Nederland pas laat op gang kwam.

In 1941 werden in Nederland alle politieke partijen verboden, behalve de NSB. Gelijkschakeling werd ingevoerd, dit betekende dat iedereen moest leven volgens de opvattingen van de NSDAP. Kunstenaars, pers en onderwijs moesten nationaalsocialistische ideeën uitdragen. Voedsel, grondstoffen, machines en zelfs arbeidskrachten werden door de Duitsers opgeëist. Het distributiesysteem werd ingevoerd en vanaf 1942 werden Joden ook op grote schaal vervolgd in Nederland. Dit gebeurde via het doorgangskamp Westerbork. Meer dan 100.000 van de 150.000 Nederlandse Joden overleefde de oorlog niet.