# 4. Elektrische activiteit in het hart

Met gillende sirenes

De ambulancebroeder belt direct de afdeling cardiologie: “Man van 46, bij aankomst bewusteloos. Zijn vrouw en zoon waren bezig met reanimatie. Na defibrillatie weer normaal ritme.”

In de ambulance vertelt de broeder dat Kees waarschijnlijk gedotterd moet worden. Daarmee wordt een slagader van het hart weer opengemaakt. Toch ziet hij nog steeds voor zich hoe zijn vader na de elektrische schokken van de AED de lucht in schoot. Hij begrijpt niet wat die elektrische activiteit te maken heeft met zijn vaders hart.

De ambulancebroeders hebben Kees meteen aan de AED aangesloten om hem een elektrische schok te geven. Normale elektrische activiteit is in het hart van belang voor een goede pompfunctie van het hart. Figuur 23 laat een normale gecoördineerde elektrische activiteit van het hart zien. Door een hartinfarct kan dit ernstig verstoord raken. Dit leidt tot hartritmestoornissen waardoor het hart niet meer pompt, hierdoor is er binnen enkele seconden verlies van bloeddruk

In het hart zorgt een elektrische stroom ervoor dat het hart samentrekt (=systole). Bij een normale hartslag ontstaat eerst de impuls in de sinusknoop (zie figuur 24). Die impuls wordt daarna van hartcel op hartcel doorgegeven, zodat het hart in de juiste volgorde kan samentrekken: eerst de boezems en daarna de kamers.

De sinusknoop is ook wel bekend als de natuurlijke gangmaker, de pacemaker. Vanuit de sinusknoop ‘reist’ de impuls over de boezems naar de AV-knoop (atrioventriculaire knoop) en zorgt zo voor de samentrekking van de boezems. In de AV-knoop wordt de impulsgeleiding vertraagd, zodat het bloed van de boezems naar de kamers kan stromen.

Dan wordt de impuls via de His-bundel (en de linker en rechter bundeltak) naar de kamers geleid. Die worden dan elektrisch geactiveerd, wat leidt tot samentrekking van de kamers.

Figuur 24. Elektrische stroom over het hart

Elke hartcel is elektrisch actief en kan zelf een actiepotentiaal (de impuls) maken en doorgeven. Een actiepotentiaal is eigenlijk een snelle verandering van de membraanpotentiaal. De volgende vier paragrafen gaan over de membraan- en actiepotentiaal en hoe deze wordt doorgegeven over het hart.