Hoewel de Labradorstroom aan de oppervlakte veel zoet smeltwater bevat, bevat hij in de diepere lagen juist zout water dat is ontstaan door het 'uitpekelen' bij de ijsvorming op de Noordpool.
Uitpekelen is het verschijnsel dat zoutkristallen uit het water gedrukt worden wanneer zeewater bevriest.
Dit zware water zakt naar beneden en drijft de stroom aan richting het zuiden. De combinatie van dit koude, zware water zorgt voor de messcherpe scheiding met de warme Golfstroom.
Het verschil in dichtheid is ook weer niet schrikbarend.
Iets van 1kg/m³.
Je hoeft er niet je stabiliteitsberekeningen voor aan te passen.
Hij heeft een sterkte van 0,5 - 1 kn.
Vrij zwak dus.
Zo
Als we dan een schuldige aan willen wijzen voor de ramp met de Titanic kunnen we de Labradorstroom de schuld geven.
Hij voerde de ijsbergen aan de Golfstroom die ze vervolgens voor de Titanic's boeg gooide.
Beroemd is de grens tussen de Labradorstroom en de oceaan.
Waar het verschil in saliniteit en voedsel goed te zien is.
Het gespikkelde koude gebied op de satellietkaart is een mengzone met wervelingen enMesoschaaleddies waar warm Golfstroomwater en kouder kustwater elkaar ontmoeten en mengen.
Dit zijn kleine tot middelgrote draaikolken (10-100 km in diameter) die warm en koud water mengen.
Ze “snijden” als het ware stukjes koud water af en duwen die in het warme water, en andersom.
Op infrarood-satellietbeelden zie je die als vlekken van verschillende temperatuur.
Voor de scheepvaart is de Labradorstroom dus niet van heel groot belang in de zin van dat je er gebruik van kunt maken op je route.
Maar in het voorjaar en de vroege zomer brengt hij wel ijsbergen de oceaan op.
