## 2.5 Referentiecomponenten

Referentiecomponenten zijn soorten van systemen. (dus: LAS i.p.v. Magister of Parnasys).

In menu-item “Referentiecomponenten” kun je de referentiecomponenten zien die vanuit de FORA (zie Referentiecomponentenmodel - FORA) aan de FORA Softwarecatalogus zijn toegevoegd. Deze referentiecomponenten kunnen aan pakketten zijn gekoppeld.

Referentiecomponenten zijn daarmee logische groeperingen van functionaliteit die de geautomatiseerde ondersteuning bieden aan bedrijfsfuncties/-processen. Referentiecomponenten worden primair gevormd door functionaliteit die ze aanbieden en de gegevens die zij beheren. Het (hoofd)bedrijfsfunctiemodel, het informatiemodel en het referentiecomponentenmodel vormen daardoor een soort drie-eenheid die bij elkaar de meest belangrijke informatievoorzieningsaspecten beschrijven. Het referentiecomponentenmodel is meer inrichtingsafhankelijk dan de bedrijfsfunctie- en informatiemodellen. Het geeft aan welke eenheden worden voorgesteld om geautomatiseerd in te richten, waarbij de omvang van een eenheid primair wordt bepaald door de producten die beschikbaar zijn in de markt. Dit maakt het ook lastig te bepalen wat de juiste eenheid is; leveranciers bepalen vooral de omvang en trekken zich daarbij niet direct iets van andere leveranciers aan. Dat betekent dat wat de ene leverancier als één product aanbiedt (bijvoorbeeld een leerlingadministratiesysteem), door andere leveranciers als drie losse producten wordt aangeboden (inschrijfsysteem, leerlingvolgsysteem en onderwijscatalogus). Het model is een streefmodel waarbij instellingen zelf bepalen in welke mate en in welk tempo ze bewegen naar dit streefbeeld. In het algemeen moet de toepassing van het referentiecomponentenmodel vooral worden gezocht in het gebruik als vergelijkingsmateriaal met het eigen applicatielandschap van instellingen. Door te kijken waar verschillen liggen tussen het streefmodel en de huidige inrichting ontstaat een beeld van mogelijke verbeteringen. De mate waarin deze verbeteringen voldoende waarde opleveren en aansluiten bij strategische doelstellingen van de instelling kan daarbij sterk verschillen. Het resulterende plan van verschillende instellingen zal dan ook heel verschillend zijn. Het referentiecomponentenmodel geeft ook zicht op het beheer en de uitwisseling van gegevens. Per referentiecomponent is aangegeven voor welke gegevens de referentiecomponent de meest logische bron is en de andere gegevens hij nodig heeft. Dit leidt automatisch ook tot inzichten over gewenste informatiestromen en koppelvlakken tussen referentiecomponent. Zo zouden alle referentiecomponenten die een bepaald gegeven gebruiken deze moeten ophalen uit de bronreferentiecomponent. Bij het gebruik van het referentiecomponentenmodel als meetlat voor het eigen applicatielandschap zouden dus ook de informatiestromen moeten worden meegenomen. Overigens is het niet altijd mogelijk om bedrijfsobjecten eenduidig aan één applicatie toe te wijzen. Dat komt enerzijds door de omvang van de geïdentificeerde bedrijfsobjecten te groot kan zijn om aan één referentiecomponent toe te wijzen. Anderzijds doorlopen bedrijfsobjecten ook stadia waarbij verantwoordelijkheden kunnen veranderen.

Met het FORA-referentiecomponentenmodel zet je systemen die activiteiten ondersteunen op een rij. Ga je een stap verder, dan pak je het referentiecomponentenmodel met applicatiefuncties waarbij (de naam zegt het al) per systeem is uitgewerkt welke applicatiefuncties deze bevat. Door deze modellen uit te werken voor jouw school (welke software gebruik je voor DLO, LAS et cetera en welke educatieve apps worden ingezet), zie je welke activiteiten vanuit meerdere systemen worden ondersteund en waar wellicht sprake is van ‘gaten’ in jouw applicatielandschap waar activiteiten nog niet adequaat worden ondersteund.

Overzicht met de referentiecomponenten (soorten applicaties) die een onderwijsinstelling nodig heeft om haar processen te ondersteunen. Het model beschrijft deze referentiecomponenten op een logisch niveau, onafhankelijk van specifieke productkeuzen.