# Het Christendom in het Romeinse Rijk

De verspreiding van het christendom stuitte echter echter op een groot probleem. De christenen weigerden om de staatsgoden van het Romeinse Rijk te erkennen. Dit deden zij in een tijd waarin er veel ziektes, oorlogen en honger in het Rijk was dan normaal. De Romeinse welvaart kwam ten einde en de keizers geloofden dat zij de bescherming van de staatsgoden kwijt waren. Zij gaven de christenen hiervan de schuld en begonnen met het vervolgen van dit nieuwe geloof. Het christendom werd officieel verboden en duizenden christenen werden gemarteld en gedood.

Pas in 313 n.C. besloot de nieuwe keizer Constantijn (de Grote) om godsdienstvrijheid in te stellen in het rijk. Dit betekende dat het nu officeel was dat iedereen zelf mocht kiezen welk geloof zij aanhingen en dat zij hiervoor niet veroordeeld kunnen worden. Hierdoor stopte de vervolging van de christenen, waardoor de verspreiding zonder moeijlijkheden door kon gaan. Al snel werd het Christendom ook het geloof van de romeinse keizers en dus werd het de nieuwe staatsgodsdientst.

Het gevolg van deze nieuwe staatsgodsdienst is dat alle geloven, op het Christendom en Jodendom na, werden verboden. De Romeinse verdraagzaamheid van andere geloven kwam ten einde en iedereen moest zich uiteindelijk bekeren naar de staatsgodsdienst: het Christendom.

De christenen mochten nu ook kerken door het hele rijk bouwen. Dat zijn de gebedshuizen voor christenen waar zij samen komen om daar te bidden. Vele Romeinse tempels die gebouwd waren voor de oude polytheistische staatsgodsdienst werden omgebouwd naar christelijke kerken.

Het christendom organizeerde zichzelf in kerkprovincies onder leiding van de bischoppen. De leider van de kerk was de bischop van Rome, de paus. Deze positie bestaat nog steeds en lijdt vandaag de dag nog steeds de tak van het christendom wat voorkomt uit de Romeinse tijd: de rooms-katholieke kerk.

Als je dit gelezen hebt, kan je door naar het volgende kopje.