## Bron 20

Mahommah Gardo Baquaqua was een slaaf. Hij vertelde zijn verhaal in 1854 over zijn leven. De onderstaande tekst gaat over zijn overtocht als slaaf van Afrika naar Amerika.

“We werden volkomen naakt in het ruim gesmeten, de mannen opgepakt aan één kant, en de vrouwen aan de andere kant. Het ruim was zo laag dat we niet rechtop konden staan, maar gedwongen waren om te hurken op de vloer of te gaan zitten; dag en nacht waren hetzelfde voor ons, slaap werd ons onthouden door de positie van onze lichamen, en we raakten wanhopig door het lijden en de vermoeidheid.

Het enige eten dat we hadden gedurende de reis was geweekte en gekookte maïs. Ik weet niet precies hoe lang we zo gevangen zaten maar het leek een eeuwigheid. We leden enorme dorst, maar alles wat we nodig hadden werd ons ontzegd. We kregen een pint per dag, niet meer; en veel slaven stierven tijdens de overtocht. Er was een arme kerel zo wanhopig om water te krijgen dat hij probeerde een mes te pakken van de blanke man die het water bracht. Hij werd aan boord gebracht en ik weet niet wat er van hem geworden is, maar ik neem aan dat hij overboord is gegooid.

Als één van ons weerbarstig werd, werd zijn vlees ingekerfd met een mes en ingesmeerd met peper of azijn om hem tot bedaren te brengen. Ik leed, net als de anderen, de eerste dagen erg aan zeeziekte, maar dat maakte onze wrede eigenaren niets uit. Ons lijden moesten we voor ons houden: we hadden niemand om ons leed mee te delen, of zelfs maar ons gerust te stellen.

Sommigen werden overboord gegooid voordat de laatste lucht uit ze was ontsnapt; als men het idee had dat slaven zouden sterven dan ontdeed men zich op die manier van ze. Slechts twee keer gedurende die reis werd ons toegestaan om aan dek te gaan en ons te wassen - een keer op zee, en opnieuw toen we de haven invoeren.”