## Sleutelprikkel en supernormale prikkel

Mensen en dieren reageren niet altijd op prikkels. Ieder mens/dier ontvangt heel veel prikkels. Soms nemen ze die prikkels wel waar, maar doen ze er niets mee. In de hersenen zit een filter dat de meeste prikkels wegfiltert. Hierdoor worden mensen en dieren niet letterlijk gek van alle prikkels die dagelijks op ons af komen. Daarvoor zijn twee oorzaken:

1. De sterkte van de prikkel is lager dan de drempelwaarde. De drempelwaarde is de minimale sterkte die nodig is om een impuls (elektrische signaal) naar de hersenen te sturen. De drempelwaarde kan per individu sterk verschillen. Een hond heeft een lage drempelwaarde voor bepaalde geuren en hebben dus een sterke reukvermogen, waardoor ze vaak worden ingezet om bepaalde stoffen of mensen op te sporen.
2. De motivatie is te klein. Motivatie is de bereidheid om te reageren, pas als de motivatie groot genoeg is reageer je op prikkels.

Echter zijn er ook een aantal prikkels die we niet kunnen negeren en waar mensen en dieren op moeten reageren. Prikkels die een doorslaggevende rol spelen hebben bij het uitlokken van gedrag noemen we sleutelprikkels. Een sleutelprikkel is een prikkel die een belangrijke rol speelt bij het veroorzaken van gedrag. Op deze prikkel komt altijd dezelfde respons.

Het meeuwenjong pikt naar de rode punt op de snavel van zijn moeder. Deze rode vlek is een sleutelprikkel voor dit gedrag.

Supranormale prikkels zijn sterk overdreven sleutelprikkels. Een supranormale prikkel geeft een extra sterke respons (reactie).

Zilvermeeuwen rollen eiren die uit het nest zijn gerold, weer terug in het nest. Uit onderzoek is gebleken dat zij namaak-eieren, die veel groter zijn dan de eigen eieren, eerder in de nest rollen dan de eigen eieren. Zo'n grotere (namaak)ei is dus een supranormale prikkel.

Het heggenmus vrouwtje kan de supernormale prikkel van de rode bek van het koekoeksjong niet negeren en zal het koekoesjong blijven voeden