# Het Enuma Elish (samenvatting)

Het Enuma Elish (2050-1750 v. Chr)
Voordat er ook maar iets een naam had, voordat er sprake was van aarde, hemel, zon en maan, bestonden enkel Apsu, de zee met het zoete water, en Tiamat, de zee met het zoute water.
Beide zeeën vermengden zich met elkaar en zo ontstonden de goden Lahmu en Lahamu. Ze kwamen tevoorschijn uit het slib aan de rand van de watervlakte.
Samen maakten Lahmu en Lahamu nieuwe goden: Anshar, Kishar en Anu.
Deze nieuwe goden brachten op hun beurt de machtige Ea en zijn vele broers voort.
Ea en zijn broers waren rusteloos. Dag en nacht zweefden ze over het water. Apsu en Tiamat konden geen rust vinden. Ze smeekten Ea en zijn broers om stilte maar die hadden daar geen oren naar.
Apsu besloot dat de enige manier om rust te krijgen was om Ea en zijn broers te vernietigen. Samen met de eerste generatie goden begon hij een complot te smeden. Ea hoorde echter van hun plannen en sloeg Apsu als eerste neer. Hierdoor ontstond er oorlog tussen de goden.
Tiamat was woedend dat haar partner omgebracht was en ze maakte grote, woeste monsters om hiermee Ea en zijn broers te doden.
Ze maakte giftige draken, demonen en slangen. Ze maakte de Adder, de Sphinx, de Leeuw, de gekke Hond en de Schorpioen.
De sterkste van allen werd Kingu genoemd. Hij voerde het leger van Tiamat's monsters naar de hemel om daar de strijd met Ea en zijn broers aan te binden en zo de dood van Apsu te wreken.
Terwijl Tiamat haar leger formeerde, maakten Ea en de godin Damkina de grote godheid Marduk.
Marduk was het machtigste wezen dat er ooit bestaan heeft. Hij torende hoog boven de anderen uit. Hij had vier ogen en vier oren en kon alles zien en horen. Uit zijn ogen straalden lichtbundels en als hij sprak kwam er vuur uit zijn mond. Hij was zonder vrees dat straalde hij ook uit. De goden waren vol ontzag voor hem. "U bent de Grote Zon!” riepen ze.
Ea en de goden vertelden hem over het naderende leger van Tiamat. Ze hadden Marduk hard nodig in de strijd. "Ik zal voor jullie vechten" zei Marduk, "maar wanneer we winnen zal ik de heerser van het hele universum zijn.”
De goden stemden daarmee in. Marduk maakte zich gereed voor het gevecht. Hij verzamelde de vier winden om de weg naar Tiamat vrij te maken.
Met groot machtsvertoon kwam Marduk uit de hemel aanzetten. Zijn strijdwagen werd getrokken door zijn strijdmakkers de Dood, de Vermorzelaar, Ongenaakbaar en de Snelle. In z'n hand hield hij de koninklijke scepter en ring, beide beschermd door een gouden pantser. Met zijn pijl en boog in de aanslag en vergezeld van bliksemschichten ging hij de strijd tegemoet.
Marduk zag er bijzonder indrukwekkend uit. Tiamats leger sloeg de schrik om het hart.
Al het zeewater van Tiamat stroomde samen en vormde een enorme en afschrikwekkende draak. Ze opende haar mond om een luide schreeuw te laten horen.
Voordat ze echter een klank kon uitbrengen, had Marduk haar mond gevuld met een orkaan. Ze slikte de orkaan door, maar het natuurgeweld verloor niet aan kracht. Van binnenuit werd haar lichaam bijna in stukken gereten. Voordat ze verder tot enige actie in staat was, schoot Marduk een van zijn pijlen af. De pijl raakte haar en ze viel in twee stukken uiteen.
Tiamats monsters sidderden toen ze stierf. Uit de ene helft van haar lichaam maakte Marduk de hemel. De andere helft gebruikte hij om de aarde te maken.
Marduk was nu de onbetwiste koning van het universum. Er was niemand die ooit zijn macht ter discussie stelde.
Hij maakte de dagen van het jaar, de planeten, de sterren, de maan en hun banen aan de hemel. Hijzelf werd de zon en gaf de goden hun taken.
Na verloop van tijd besloot hij een wezen te maken dat de goden zou kunnen dienen en de aarde zou kunnen bewerken.
Marduk maakte om te beginnen een structuur van de botten die waren achtergebleven na het gevecht met de monsters. Vervolgens vormde hij er vlees omheen en blies er leven in.
De naam van het schepsel was: mens. Het ging de aarde bewonen en de goden stegen op naar de hemel.
Hierdoor waren de goden bevrijd van de eeuwigdurende arbeid.