## Stap3

Hendrikus Colijn, minister-president
vanaf 1933.

Hendrikus Colijn was minster president van 1933 tot 1939. Zijn ministers en hij regeerden Nederland tijdens de

crisis van de jaren dertig. Door die crisis ging het economisch erg slecht met Nederland en verloren veel Nederlanders hun baan. Maar Colijn was een streng man. Hij wilde dat de overheid alleen het minimale deed om werklozen te helpen. Er was financiële steun voor werklozen, maar dat was erg weinig.
Aanpassingspolitiek

Door de crisis liepen de inkomsten van de overheid terug. Colijn vond dat een verstandige regering de uitgaven aanpast aan de inkomsten. Komt er minder geld binnen dan mag er dus ook minder geld worden uitgegeven. Dit werd aanpassingspolitiek genoemd. Zijn regering bezuinigde op verschillende overheidsuitgaven en een daarvan was de steun aan werklozen. Zij kregen voortaan nog minder geld.
Plan van de Arbeid

De socialisten hadden andere plannen. De socialistische partij S.D.A.P. stelde voor om juist meer geld uit te geven in plaats van minder. Zij noemde hun plan, het Plan van de Arbeid. De overheid moest zorgen voor meer goed betaalde banen. Dan zouden er meer mensen kunnen werken, en met meer werk zou er meer belasting betaald worden aan de overheid. Tegelijkertijd zouden er dan minder werklozen afhankelijk zijn van het steungeld van de overheid.
De partij van premier Colijn vond dit een slecht plan, omdat het zou betekenen dat de overheid voor creëren van de banen juist meer geld zou moeten uitgeven. Terwijl Colijn juist wilde bezuinigen. Het Plan van de Arbeid werd daarom nooit uitgevoerd.

De Gouden standaard

Colijn probeerde de waarde van de gulden hoog te houden.
Die vaste waarde heette toen de Gouden Standaard. Colijn vond het belangrijk dat de gulden veel waard bleeft;
door een goedkopere gulden (dat was toen de Nederlandse munt)
zou het spaargeld van de mensen minder waard worden. Maar die duurdere gulden maakte het tegelijkertijd voor mensen in het buitenland duurder om Nederlandse producten te kopen.
Andere landen lieten de waarde van hun munt wel dalen, dat heet devaluatie.
Het voordeel daarvan was, dat hun producten goedkoper werden.
De export werd erdoor gestimuleerd. Colijn wilde er toch niet van weten!
Pas in 1936 gaf hij toe en Nederland devalueerde de gulden als laatste Europese land. Direct ging het beter met de Nederlandse economie.